3462abd6

Opnieuw

Wed, 24 Sep 2025 07:53:33 GMT

Niets is nog zeker maar misschien ..... Eens in de 6 jaar zou betekenen dat 2028 het jaar zou zijn om Australië opnieuw te bezoeken. Of dat al of niet doorgang kan vinden is afhankelijk van verschillende factoren. Momenteel ben ik alleen nog maar aan het dagdromen en bedenken wat ik dan op mijn hoogstwaarschijnlijk laatste bezoek aan dit fantastische land wil gaan bezoeken. Wanneer ik de foto's van mijn vorige keren bekijk komt er een gevoel van heimwee en de haast onweerstaanbare drang om de boel de boel te laten, mijn koffer te pakken en gewoon te vertrekken. Maar het besef dat er ook andere dingen belangrijk zijn hebben mij daarvan tot nu toe weerhouden. We gaan het zien, het uitzoeken was de vorige keren ook een groot deel van het plezier en daar kan ik in ieder geval mee beginnen.

Naar huis

Fri, 16 Dec 2022 01:11:19 GMT

Aan alles komt een einde en dus ook aan mijn vakantie hier in Australië. Morgen vlieg ik via Brisbane en Doha weer naar huis en terwijl ik hier geniet van mijn laatste dag in Palm Cove schrijf ik deze laatste bijdrage aan mijn blog. Ik hoop dat diegene die de blog gevolgd hebben het interessant en leuk vonden, ik vond het leuk om te doen en vooral ook leuk om daar af en toe een berichtje over te krijgen.

Dank hiervoor en voor jullie aandacht en wie weet tot een volgende keer.

Palm Cove

Fri, 16 Dec 2022 01:01:05 GMT

Afgelopen donderdag vanuit Perth naar Brisbane gevlogen en van daaruit naar Cairns. Van Cairns naar Palm Cove is ongeveer 20 minuten rijden en hier breng ik de laatste paar dagen van mijn vakantie door. Palm Cove is een ideale uitvalsbasis voor een bezoek aan het Great Barrier Reef maar bijvoorbeeld ook het tropische regenwoud. Kuranda is een van de plaatsen die midden in het regenwoud ligt.

Kuranda

Er zijn verschillende manieren om Kuranda te bereiken, een ervan is met de Kuranda Scenic Railway die vertrekt vanuit Freshwater langs plekken met klinkende namen zoals Stoney Creek, Glacier Rock en Barron Falls eindigt in Kuranda. Bij Barron Falls heb je de mogelijkheid om de trein even te verlaten ome genieten van het uitzicht op de watervallen.

De Barron Falls zijn in deze tijd van het jaar nog niet zo spectaculair maar gedurende het natte seizoen moet dit een indrukwekkend gezicht zijn. Ook nu is het uitzicht mooi trouwens.

Kuranda zelf is een beetje een rare gewaarwording, zelden zo'n ogenschijnlijk uitsluitend op toeristen gerichte plaats bezocht. Maar naast de talloze winkeltjes met T-shirts en andere gebruikelijke prullaria is er ook nog het tropische regenwoud met mooie vergezichten. Wat mij het meeste bij zal blijven zijn de geluiden, zo anders dan bij ons thuis.

Het tropisch regenwoud is hier alomtegenwoordig en tijdens een van mijn wandelingen kwam ik bij de Millaa Millaa Falls waar je je nog een beetje een ontdekkingsreiziger kunt voelen (je moet alleen de andere mensen even wegdenken). Het water van deze waterval komt uiteindelijk terecht in de North Johnstone River die bij Innisfail in de Koraalzee uitkomt.

Mijn verblijf aan de noordoostkust is niet compleet zonder een bezoek aan het Great Barrier Reef en een mooie plek om daarvan te genieten is rond Green Island dat met een ferry vanaf Cairns is te bereiken. Ik heb dan ook een dagtrip gemaakt naar dit eiland om er uitgebreid te snorkelen en van de natuur te genieten.

Ik heb er geen foto's van maar onder water is het een paradijs aan koraal, vissen en heel veel schildpadden. Nadeel van het snorkelen in deze tijd van het jaar is het min of meer verplichte stingersuit, een dun soort duikerspak dat bedoeld is je te beschermen tegen de verschillende kwallen die hier voorkomen. Een van die kwallen is de box jellyfish die wanneer je er door wordt gestoken een hartstilstand kunnen veroorzaken. Voordeel van deze box jellyfish is dat ze redelijk groot zijn en daardoor zichtbaar. Vervelender zijn de Irukandji, ook een soort box jellyfish maar veel kleiner. Door hun formaat (ongeveer een centimeter) zijn ze vrijwel onzichtbaar in het water en je weet pas dat ze er zijn wanneer jij of iemand anders er door gestoken wordt, tenzij ze door een strandwacht worden gevangen. In Palm Cove is dat het geval waardoor het zwemmen hier beperkt blijft tot het zwembad van het complex waar ik verblijf.

Perth

Tue, 06 Dec 2022 11:54:26 GMT

Perth is de hoofdstad van West Australië en de op 4 na grootste stad van Australië. Het is ook de meest afgelegen grote stad in het land en ligt dichter bij Singapore dan bij de hoofdstad van Australië. Perth is ook het einde van mijn 4WD avontuur, ik lever hier de komende week mijn camper weer in. Met een beetje spijt maar na 11.000 kilometer is het mooi geweest.

Kings Park

Boven op een heuvel met uitzicht op het centrum van Perth ligt Kings Park.

Het park dateert van 1895, is ongeveer 400ha groot en heeft naast verschillende recreatieplekken ook een grote botanische tuin. Ongeveer de helft van alle in Australië levende planten en bomen zijn hier aanwezig.

Vanuit Perth en het nabij gelegen Fremantle kun je met een veerboot naar Rottnest Island dat net voor de kust ligt. Rottnest dankt zijn naam aan Nederlands zeevaarders die hier aan land kwamen en de daar levende Quokka's aanzagen voor grote ratten. Eerlijk gezegd zien ze er ook wel een beetje uit als ratten maar het is een klein soort kangoeroe. Ik ben er een dagje naartoe geweest en op het eiland heb ik een fiets gehuurd en er rondgefietst. Het eiland is omringd door koraalriffen en heeft hele mooie strandjes waar je kunt snorkelen, zwemmen of gewoon van het uitzicht genieten. De zee is er erg helder en je kunt het rif mooi zien liggen.

Op veel plekken langs de kust liggen grote nesten van de Osprey, een visarend die hier in Australië veel voorkomt. Ik heb ze gezien in Broome, Geraldton en nu weer hier op Rottnest Island. Op mijn fietstocht kwam ik ook nog een Blue-tongued Skink tegen, het is een wat dikkige hagedisachtige met een stompe staart die zich niet heel erg druk maakt en alleen blaast wanneer hij zich bedreigd voelt. Je moet echt op ze wachten totdat ze zijn overgestoken en dat is waarschijnlijk ook de reden dat ik ze gedurende mijn reis vooral in 2D gezien heb.

Nog een paar dagen en dan vertrek ik naar de oostkust. Ik ben de afgelopen paar dagen een paar keer in het centrum van Perth geweest en wat ik net als de vorige keer vreemd blijf vinden is het feit dat ze hier ook kerst vieren maar dan met een buitentemperatuur van 30 graden. De kerstman loopt hier dan ook in korte broek. Maar zo'n kerstboom in een warme zonovergoten stad doet toch een beetje vreemd aan.

Cervantes

Tue, 06 Dec 2022 11:08:08 GMT

Cervantes is de laatste plaats voordat ik Perth bereik. Het ook een beetje het einde van alle mooie ongerepte natuur aan de westkust van Australië. Er zijn hierna nog wel nationale parken maar die bevinden zich dan weer ten zuiden van Perth en de resterende tijd is niet genoeg om ook de hele zuidwest hoek nog te bezoeken. Cervantes zelf is niet heel erg spectaculair. Het lijkt samen met het nabij gelegen Jurien Bay een beetje een plek te worden waar de rijke Australiërs uit Perth en omgeving een tweede huis laten bouwen. De naam Cervantes is afkomstig van een Amerikaans Walvisschip dat hier in 1844 voor de kist is vergaan. Grappig genoeg dachten veel lokale inwoners dat de Spaanse schrijver Miguel de Cervantes (bekend van Don Quixote) de oorsprong van de plaatsnaam was. Een windvaan aan het begin van de plaats neemt geen risico en gokt op beide.

Net buiten Cervantes ligt het Thetis meer. Net als Hamelin Pool in Shark Bay is het water er erg zout en de perfecte omgeving voor stromatolieten. Van stromatolieten wordt aangenomen dat ze tot het oudste leven op aarde behoren. Er zijn fossielen gevonden in de Pilbara (bij Port Hedland) waarvan wetenschappers gevolgen dat ze ongeveer 3500 miljoen jaar oud zijn. Alhoewel de stromatolieten er zelf niet heel erg spectaculair uitzien is het idee dat ze er 3500 miljoen jaar geleden ook al waren wel speciaal.

Ook net buiten Cervantes ligt het Nambung National Park en op mijn weg naar Perth heb ik daar nog een bezoek gebracht aan de Pinnacles.

De Pinnacles zijn een vreemde gewaarwording. In een grote open gele zandvlakte steken allemaal zuilen omhoog die een beetje op grafzerken lijken. Het zijn hoogstwaarschijnlijk versteende boomstronken die toen de zeespiegel nog hoger was in de zeebodem zijn verdwenen en na het droogvallen door de wind en regen zijn gevormd tot wat ze nu zijn.

De harde wind in Cervantes begint mij zo langzamerhand op te breken en ik ben inmiddels vertrokken naar Perth.

Geraldton

Tue, 22 Nov 2022 09:07:01 GMT

Geraldton is voor mij de eerste plek waar ik sinds Katherine weer stoplichten tegenkom, dat is wel even weer wennen. Het is een middelgrote stad met ongeveer 40.000 inwoners en ligt ongeveer 400 kilometer ten noorden van Perth. De skyline in het centrum wordt gedomineerd door het monument voor de HMAS Sydney II, een lichte kruiser die hier niet ver vandaan op 19 november 1941 tot zinken is gebracht door de Duitsers. Uitzonderlijk is dat alle 645 opvarenden zijn hierbij omgekomen en het monument is een eerbetoon aan die bemanning.

De koepel bestaat uit 645 meeuwen die elk symbool staan voor een ziel van een van de opvarenden. Naast de koepel staat de boeg van het schip rechtop op ware grootte. Indrukwekkend en toeval wil dat toen het wrak in 2008 werd gelokaliseerd bleek dat diezelfde boeg gescheiden van de rest van het schip rechtop in de zeebodem stond.

Toeval wil ook dat ik precies op 19 november bij het monument ben, de voorbereidingen voor de herdenking 's-avonds zijn er in volle gang. Tijdens de rondleiding worden we attent gemaakt op het feit dat in het museum van Geraldton een korte film te zien is van de ontdekking van zowel het wrak van de Sydney als de Duitse Kormoran die tijdens dezelfde actie ook is gezonken. Het museum is om meerdere redenen interessant, het heeft ook een uitgebreide verzameling van voorwerpen van de gezonken VOC schepen, waaronder de Batavia. In de haven bij het museum ligt een replica van de 'longboat' waarmee Pelsaert in 1629 na de schipbreuk van de Batavia naar Batavia is gevaren om hulp te halen.

Het is maar een relatief klein bootje en je vraagt je af hoe het mogelijk is dat ze daarmee Batavia daadwerkelijk bereikt hebben. De rest van de bemanning bleef achter op de Abrolhos eilanden, onder het schrikbewind van een van de muiters. Het was uiteindelijk te danken aan de soldaat Wiebbe Hayes dat een groot deel het overleefd heeft en de muiters uiteindelijk gestraft konden worden. In het Batavia park in Geraldton staat een standbeeld van Wiebbe Hayes die oorspronkelijk uit Winschoten blijkt te komen.

Het weer is tijdelijk weer wat beter doordat de wind wat gedraaid en nu uit het oosten komt. Het is daardoor warmer en de zon schijnt weer regelmatig. Doordat ik eigenlijk altijd buiten ben is mooi en warm weer is toch wel een vereiste. Ik hoop dat het mooie weer een beetje aanhoudt, Iedereen die ik spreek zegt dat in het zuiden van Australië een uitzonderlijk koud voorjaar is. De 'Bottle Brush' bloeit wel uitbundig.

Het is nog 400 kilometer naar Perth met halverwege langs de kust Cervantes dat waarschijnlijk mijn volgende en laatste stop voor Perth gaat worden.

Kalbarri

Sun, 20 Nov 2022 06:03:32 GMT

Vanuit Kalbarri heb je toegang tot het Kalbarri National Park dat grotendeels rond de Murchison River ligt. Ze hebben hier enorme stalen platforms gemaakt (skywalks) waar je een mooi uitzicht hebt op de Murchison River en het omringende landschap.

Normaal bestaat er ook de mogelijkheid om helemaal af te dalen naar de rivier en een wandeling te doen door de kloof maar gedurende de zomer is deze gesloten vanwege de hoge temperaturen. Wanneer ik er ben is het bovenaan de kloof bijvoorbeeld maar 27 graden met harde wind maar beneden loopt de temperatuur al snel op tot boven de 40 graden, is het windstil en nergens schaduw. De maatregel om er in de zomer geen mensen meer toe te laten lijkt verstandig.

In plaats daarvan maak ik de wandeling langs de verschillende uitkijkpunten. Ondanks de harde wind heb ik erg veel last van de vliegen die hier in grote getale aanwezig zijn. Het is voor het eerst sinds het begin van mijn reis in Darwin dat ik het vliegennet gebruik. Die heb ik gelukkig niet helemaal voor niks gekocht!

Een heel ander gedeelte van het National Park bestaat uit een ruige en onherbergzame kustlijn waarlangs in het verleden ook regelmatig Nederlandse VOC schepen zijn verongelukt. De Zuytdorp, de Zeewijk en eerder ook de Batavia alhoewel de laatste twee verongelukten op een rif bij de Albrohos Eilanden ongeveer 70 kilometer uit de kust. Een monument op een duin bij Kalbarri herinnert aan deze schipbreuken.

Ik maak verschillende wandelingen langs de kust die ruig, onherbergzaam maar erg mooi is. Het doet mij een beetje denken aan de zuidkust van Australie toen ik de vorige keer van Melbourne naar Adelaide reed over de Great Ocean Road. Op mijn wandelingen kom ik veel Kangoeroes tegen die in eerste instantie heel nieuwsgierig blijven kijken en vervolgens wanneer je wat dichterbij komt ogenschijnlijk moeiteloos langs de rotsen weg springen.

Op een van die wandelingen kom ik bij Wattacarra Creek waar zich de plek bevindt waar een tweetal muiters van de Batavia in 1629 voor straf door de commandeur van de voormalige Batavia zijn achtergelaten. Ironisch genoeg worden zij gezien als de eerste permanente blanke bewoners van Australië. Er is overigens nooit meer iets van ze vernomen.

Wanneer je daar rondloopt en ziet hoe verlaten en afgelegen het is kun je je een beetje voorstellen hoe die zich gevoeld moeten hebben.

Het weer is inmiddels omgeslagen, de temperatuur gezakt tot beneden de 20 graden en het regent af en toe. Kortom het is weer tijd om verder te reizen. De volgende stop is Geraldton, de eerste serieuze stad sinds Port Hedland.

Dirk Hartog Island

Sun, 20 Nov 2022 06:03:28 GMT

Het plan was om vanaf Monky Mia naar Dirk Hartog Island te gaan. Dit is de plek waar Dirk Hartog in 1616 als eerste Europeaan in West Australië aan land ging en een plaat heeft achtergelaten met daarop de datum waarop dat gebeurde. Overigens is later in 1697 deze plaat gevonden en meegenomen door Willem de Vlamingh als bewijs van de landing en heeft er een eigen plaat achtergelaten. Het origineel van Dirk Hartog bevindt zich in het Rijksmuseum in Amsterdam, tot zover de geschiedenis.

Om op Dirk Hartog Island te komen moet ik eerst naar Steep Point waarvandaan een soort pont de overtocht naar het eiland mogelijk maakt. Echter het aantal mensen dat op het eiland op enig moment wordt toegelaten is zeer beperkt en moet ver van tevoren worden geboekt. Omdat ik aan het begin van mijn reis geen idee had of en wanneer ik daar aan toe zou zijn heb ik pas in Monky Mia geprobeerd nog een plek te bemachtigen maar dat ging natuurlijk niet meer lukken.

Steep point is derhalve het hoogst haalbare en alhoewel de reis er naartoe mij nog wel wat zorgen baarde ben ik er toch aan begonnen.

De eerste 20 kilometer is de weg nog geasfalteerd maar gaat daarna over in gravel die zeker in het begin in een goede staat verkeert zodat de spullen in de camper deze keer redelijk op zijn plek blijven.

Na nog eens 80 kilometer houdt dit op en komt het punt waarop de bandenspanning moet worden verlaagd en de weg overgaat in een soort karrenspoor.

De weg wordt slecht, heel erg slecht met enorme corregaties en mul zand en na een kilometer of 10 kom ik bij een afslag met aan de ene kant False Entrance en de andere kant Steep Point.

Aangezien False Entrance in eerste instantie maar 7 kilometer is kies ik voor deze richting met het idee om daarna wellicht nog door te rijden naar Steep Point. Maar daar aangekomen heb ik eigenlijk wel weer genoeg van de slechte weg en het mulle zand en omdat vanaf daar Steep Point nog weer 50 kilometer verder is, ik vooraf geen campsite meer kon boeken heb ik besloten om weer terug te keren.

Het is inmiddels al 2 uur 's-middags, het is nog een slordige 2,5 uur om weer terug te komen op de normale weg en dus al een hele uitdaging genoeg. Op het punt waar ik de bandenspanning weer moet verhogen tref ik een familie die een halfjaar geleden een plek op Dirk Hartog Island heeft gereserveerd. Dan blijkt dat de overtocht vanaf Steep Point ook vrij kostbaar is, AUD 320 voor een enkele reis en ik neem aan dat je op enig moment ook weer terug moet. Ze vragen me nog wel naar nog de toestand van de weg maar hebben er inmiddels zoveel tijd en geld in geïnvesteerd dat ze zich er niet door laten afschrikken. Ik daarentegen ga weer verder terug en arriveer uiteindelijk rond een uur of 6 's-avonds in Kalbarri. Maar daarover later meer.

Coral Bay - Red Bluff - Monky Mia

Fri, 11 Nov 2022 02:56:54 GMT

Coral Bay

Coral Bay ligt aan een ondiepe baai waar je normaal gesproken fantastisch kunt snorkelen. Normaal gesproken want wanneer ik er ben waait het heel erg hard en door de golven en het fijne zand wordt het water zo troebel dat je onder water nog maar weinig ziet. Daarnaast heeft het mooie weer dat ik sinds mijn aankomst in Australië heb gehad mij nu een beetje in de steek gelaten, het regent af en toe zelfs een beetje.

In eerste instantie is het afgezien van de wind nog wel redelijk mooi weer maar de lucht tijdens de eerste avond laat al wel een beetje de verandering van het weer zien. Het levert overigens wel mooie plaatjes op.

Zoals gezegd na twee nachten weer vertrokken uit Coral Beach met als bestemming Carnarvon. Vlak voor Carnarvon is er een afslag naar de kust waar je zogeheten blowholes kunt bekijken. Een blowhole is een door de golven gevormde grot in de kust met openingen naar boven als een soort schoorsteen. Bij voldoende golfslag wordt eerst de lucht uit de grot geperst wat resulteert in een angstaanjagend donker huilend geluid, gevolgd door een enorme fontein water. Op het moment dat ik er ben zijn de golven door de aanhoudende wind van de afgelopen dagen hoog genoeg.

Dit levert mooie plaatjes op en de blowholes zijn spectaculair.

Red Bluff

Vanaf de plek waar de blowholes zijn loopt een onverharde weg langs de kust omhoog naar Quobba Station, Red Bluff en verder. Eigenlijk weer terug naar waar ik vandaan kwam maar nu dicht langs de kust. Ik ben uiteindelijk via Quobba Station doorgereden naar Red Bluff. Red Bluff is bekend om de perfecte golven voor het surfen en als gevolg daarvan een pleisterplaats surfers. De weg ernaartoe is doorgaans een hele uitdaging maar wanneer ik er ben heeft een grader net de weg weer begaanbaar gemaakt en is het prima te doen. Red Bluff is bijzonder relaxed, precies wat je ervan zou verwachten en ik heb een mooi plekje uitgezocht met uitzicht op de baai.

Er waren geen bijzonder hoge golven en wellicht als gevolg hiervan was het er erg rustig. Ik vond het prima en heb een wandeling gemaakt langs de kust met mooie doorkijkjes, grotten en kleine strandjes.

Red Bluff ligt ook nog aan het Ningaloo Reef en het koraal reikt hier tot aan de kust. Door de golven wordt dit koraal uitgesleten met op sommige plekken een uitholling die ze hier rock pools noemen. Het is een klein privé bad dat bij elke nieuwe golf wordt voorzien van vers water. Behalve dat zag het er door het heldere water ook nog eens heel mooi uit vond ik.

Vanuit Red Bluff ben ik via Carnarvon nu aangekomen in Monkey Mia. Onderweg kwam ik bij het Overlander Roadhouse een wandelaar achterop met een duwkarretje. Dit bleek Tony Mangan te zijn, Tony is een ultra runner uit Ierland die nu bezig is met een wandeltocht rond de wereld om bewustzijn te creëren voor het onderzoek naar en het vroegtijdig kunnen opsporen van kanker waaraan zijn moeder overleden is. Het was een bijzonder aardige man, heel erg gedreven en ik heb een lange tijd met hem zitten praten. De route van Darwin naar Perth was door Covid uitgesteld en is hij nu aan het inhalen.

Monkey Mia

De komende paar dagen ben ik in Monkey Mia. Een nogal toeristische bestemming op een van de schiereilanden aan de westkust tussen Carnarvon en Kalbarri. De top van het schiereiland is het Francois Peron National Park waar ik een van deze dagen naartoe wil en Denham de grootste plaats. Vanuit Denham heb je uitzicht op de grootste meest westelijk eiland van Australië, Dirk Hartog Island. Dat is wellicht mijn volgende bestemming maar dat hangt een beetje af van hoe het gaat in het Francois National Park. De wegen in dit park zijn allemaal onverhard met veel mul zand, wanneer dat een beetje redelijk gaat durf ik het waarschijnlijk ook aan om vanuit Steep Point naar Dirk Hartog Island te gaan. Monkey Mia is bekend van het uitgebreide onderzoek naar dolfijnen en elke ochtend wordt het publiek onderwezen naar het gedrag van dolfijnen met als hoogtepunt het uitdelen van vis aan een aantal. De hoeveelheid vis die wordt uitgedeeld is maar heel beperkt, niet meer dan 10% van wat een dolfijn dagelijks nodig heeft om te voorkomen dat ze ervan afhankelijk worden. Sommige dolfijnen zijn ook helemaal niet geïnteresseerd in de vis maar komen uit nieuwsgierigheid kijken. Sommige dagen komt er geen enkele dolfijn opdagen en ook dat vinden ze hier prima. Dus alhoewel het een toeristische attractie betreft heb ik toch de indruk dat het welzijn van de dolfijnen zelf op de eerste plek komt.

Er zijn hier veel dolfijnen maar ook schildpadden en in de baai is de grootste populatie van dugongs (een soort zeekoe) in Australie. Ik ben gisteren met een cruise meegeweest om dugongs te zoeken en heb er veel gezien. Mijn pogingen om daar foto's van te maken heb ik gestaakt omdat ze in het beste geval alleen een vage bruine vlek laten zien en meestal helemaal niks en terwijl je daar mee bezig bent vergeet om zelf te kijken.

Camping Keukens

Fri, 04 Nov 2022 02:34:36 GMT

Ik weet niet hoe het in andere landen is maar in Australie heb je op de meeste campings wel de mogelijkheid om gebruik te maken van een zogeheten Camp Kitchen. Ze zijn er in soorten en maten, op een enkele uitzondering na zijn ze schoon (of in iedere geval soort van schoon) en ze worden hoofdzakelijk gebruikt door die mensen die niet de beschikking hebben over eigen keuken.

Ze hebben allemaal een ding gemeen en dat is de BBQ plaat. Ze zijn eigenlijk altijd overdekt maar wel in de buitenlucht.

Vaak is er naast het kookgedeelte ook een aanrecht waar je kunt afwassen en zijn er koelkasten waar je je bederfelijke spullen in kunt bewaren. Ook in openbare parken en bij het strand vind je vaak deze BBQ platen waar veel gebruik van wordt gemaakt.

Vaak is er

In Exmouth op de camping is het helemaal over de top. Er zijn meerdere camping keukens en tenminste een ervan doet niet onder voor de keuken van een gemiddeld restaurant.

Gelukkig ben ik niet helemaal afhankelijk van deze camping keukens, het komt ook wel eens voor dat ze er niet zijn en dan ben ik aangewezen op mijn eigen spullen.

En wanneer het is toegestaan om eigen vuur te maken heb ik ook nog mijn Red Roads Fire Pit.

Exmouth

Fri, 04 Nov 2022 01:57:12 GMT

Ik ben inmiddels een aantal dagen in Exmouth. Het is de enige plaats van betekenis op het schiereiland tussen Port Hedland en Canarvon. Het is tevens de toegang tot het Cape Range National Park en het Ningaloo Reef. Gedurende de maanden maart t/m september is een van de grootste trekpleisters hier de walvishaai die dan in grote getale de baai van Exmouth aandoen. Op het moment dat ik aankwam zijn de alle touroperators die toeristen meenemen om ze te bekijken behalve een er inmiddels mee opgehouden en de laatste heeft de afgelopen paar dagen geen walvishaaien meer gezien. Ik had er al een beetje rekening mee gehouden, gelukkig zijn er voldoende andere dingen om hier te doen.

Tom Price

Tussen Karijini en hier heb ik natuurlijk nog meer gedaan. Vanuit Karijini ben ik naar Tom Price gegaan en heb daar een van de ijzerertsmijnen bezocht. In een busje door de mijn gereden en gezien waar het ijzererts wordt gewonnen, vermalen, gezuiverd en uiteindelijk geladen op treinen die het naar de kust brengen. De treinen zijn ongeveer 2,5 kilometer lang en worden op afstand bestuurd vanuit een lokatie net ten noorden van Perth. Alleen de eerste kilometer vanuit de mijn en de laatste kilometer in de haven is er een machinist aanwezig op de trein. Gedurende onze tour moeten we opeens stoppen omdat er op onze route een vrachtwagen met brandstof vast was komen te zitten. Veiligheid voorop en uiteindelijk worden we na een half uur met een escorte over een andere route verder geleid.

Onslow

Vanuit Tom Price via de Tom Price Railroad Track naar Point Samson gereden. Het is een heel klein rustig plaatsje aan de kust met een camping direct aan de zee. Vanuit Point Samson verder zuidwaarts en een paar dagen in Onslow gebleven. Onslow lag eerder een kilometer of 25 zuidwaarts aan een inham maar toen die helemaal verziltte is het hele plaatsje verplaatst naar de plek waar het nu ligt. Het oude Onslow is nu nog een bezienswaardigheid waar je via een omweg naartoe kunt. Het enige dat daar is zijn de ruïnes van het politiebureau dat van steen was en niet verplaatst kon worden en het kerkhof. Grappig genoeg is Onslow groot geworden door die verzilting en heeft het nu een grote zoutindustrie. Het zeewater wordt hier een soort duinpannen ingeleid en via opeenvolgende pannen verdampt het vervolgens. Het gewonnen zout wordt vervolgens via de haven van Onslow geëxporteerd.

Exmouth

Vanuit Onslow dus naar Exmouth. Behalve de walvishaai kun je hier ook bultrug walvissen zien die met hun jongen op weg zijn naar het zuiden, duogongs (een soort zeekoe) en manta roggen. Ik houd het vooreerst op het snorkelen op het Ninagaloo Reef. Het Great Barrier Reef aan de oostkust van Australië heeft meer bekendheid maar wanner je het mij vraagt is het hier mooier. Even ten zuiden van Exmouth kun je de Cape Range vanaf de andere kant bekijken, er is een weg over de top en eentje door de kloof.

De weg door de kloof is eigenlijk niets meer dan een rivierbedding waar je met ongeveer 5 kilometer per uur overheen hobbelt en de hele rit is ongeveer 13 kilometer dus reken maar uit. De uitzichten zijn fantastisch maar laten zich (door mij) slecht fotograferen. 3,5 uur later was ik weer terug op een begaanbare weg en blij dat ik het gezien had maar ook blij dat ik weer terug was.

Het is hier een fijne camping met een lekker zwembad en goede camping keuken (maar daarover later meer). Terwijl ik bij mijn camper een beetje in de schaduw zit zie ik in mijn ooghoek opeens iets groots bewegen en loopt een emoe langs alsof er niets aan de hand is.

Deze zijn kennelijk gewend aan mensen en net als de dingo's in Karijini op zoek naar iets te eten.

Aan de ene kant jammer maar ook wel weer leuk om te zien.

Vandaag nog een keertje het park in en wat snorkelen. De weg loopt via Exmouth omhoog langs de oostkant van het schiereiland, via de top en dan langs de oostkant weer naar beneden. Aan het einde zou je in principe een kreek kunnen oversteken maar dan moet je wel goed weten wat je doet. Daar kan ik meestal niet van beschuldigd worden en de oversteek van Yardie Creek is een van de weinige dingen die ik van RedSands niet mag doen met de camper dus ik kan niet anders dan via Exmouth weer teruggaan.

Morgen ga ik naar Coral Bay.

Karijini National Park

Mon, 24 Oct 2022 09:57:11 GMT

Het Karijini National Park is een van de grotere in Australië. Het hele park heeft een oppervlakte van meer dan 6000 vierkante kilometer en is daarmee groter dan welke provincie van Nederland dan ook, zelfs groter dan - ik geef het niet graag toe - Friesland. Bij mijn vorige reis ben ik hier ook geweest maar het verveelt nooit en de natuur is er prachtig.

De weg er naartoe is makkelijk, allemaal verhard behalve het laatste stukje. Bij het Visitor Centre hebben ze nog wat adviezen over Dingo's die frequent worden gesignaleerd en slangen die kennelijk wat actiever zijn de laatste tijd en dan met name in de Gorges. Een paar nachten sta ik op de Dales Gorge Campground van waaruit ik toegang heb tot Dales Gorge, de Fortesque Falls en Fern Pool. Een Dingo zie ik een paar keer maar die is duidelijk op zoek naar iets makkelijks om te eten. Het is jammer dat onze aanwezigheid de natuur van deze dieren verstoort maar we willen de natuur ook graag zien natuurlijk. De mooiste natuur is waarschijnlijk die waar we niet mogen komen maar hoe weet je dan dat het mooi is?

Slangen ben ik bij mijn wandeling door de kloof niet tegengekomen en dat vond ik wel prima. Ik heb het niet zo op slangen en slangen hebben het gelukkig ook niet zo op ons. Ik ben helemaal alleen in de kloof en dan is het nog indrukwekkender. Je kunt dan even stil gaan staan, om je heen kijken en je voorstellen hoe het is wanneer het water hier doorheen dendert. Aan het einde van de tocht door de kloof kom ik uit bij de Fortesque Falls waar een 10-tal mensen genieten van het water. Het zijn er maar een paar maar toch voelt het opeens heel erg druk. De waterval stroomt een beetje maar het zijn niet de Niagara watervallen zullen we maar zeggen. Wel mooi hoor.

Na Dales Gorge ben ik naar de westkant van het park gegaan en heb daarbij het advies van het Visitor Centre om niet de kortste weg te nemen naast mij neergelegd. De korte weg is onverhard en afschuwelijk slecht zoals het Visitor Centre mij al beloofd had. Bij aankomst op de andere camping heeft de camper opeens een hele andere indeling gekregen en zit er geen vulling meer in mijn kiezen. Wat een slechte weg en het wordt alleen nog maar erger. Vanaf de andere camping heb ik toegang tot onder andere Joffre Gorge en daar ben ik 's-middags in afgedaald. Het is warm maar beneden is er een klein meertje waar je in kunt zwemmen en ook hier ben ik weer helemaal alleen. Wanneer ik er weg ga komen er net twee andere mensen aanlopen.

De camping heeft behalve een receptie ook een restaurant en die avond heb ik daar maar gebruik van gemaakt. Overdekt maar wel buiten met uitzicht op de zonsondergang en lekker eten en drinken, wat wil een mens nog meer.

Mijn laatste dag in Karijini naar Weano Gorge. 13 kilometer van de camping en ik doe er ruim een uur over. Halverwege nog maar wat extra lucht uit de banden om de rit iets dragelijker te maken. De korte weg van oost naar west was slecht maar dit korte stukje spant toch wel de kroon. En dan in de wetenschap dat je ook weer terug moet .... Maar de kloof is wel de meest imposante die ik tot nu toe gezien heb. Ik kom tot aan Handrail Pool, wanneer ik nog verder zou willen heb ik waterschoenen nodig en ..... die heb ik niet. Maar het is prachtig, wat begint als een al redelijk smalle kloof wordt op een gegeven moment zo smal dat je er haast niet meer tussendoor kunt.

Barn Hill - 80 Mile Beach - Port Hedland

Wed, 19 Oct 2022 10:31:40 GMT

Vanuit Broome ben ik vertrokken naar Barn Hill. Barn Hill is een werkend veebedrijf met een wat geïmproviseerde camping. Er is een veldje met bomen waar je kunt staan maar er zijn ook plekken langs de kust waar je kunt gaan staan wanneer je geen stroom nodig hebt. Ik heb een plek met uitzicht op de zee en geniet van het uitzicht. Aangezien mijn camper is voorzien van een zonnepaneel zou dat moeten lukken zonder dat de koelkast ermee ophoudt. Dat was het probleem dat ik had met een vorige 4WD camper die ik 6 jaar gelden gehuurd had. Halverwege de nacht hield de koelkast ermee op en dan moest je weer een stuk gaan rijden om de accu weer op te laden. Ik kom er achter dat het zonnepaneel gedurende de dag (wanneer de zon schijnt) de accu weer oplaadt tot 100% en de koelkast blijft gewoon werken. Een werkende koelkast is bij de huidige temperaturen wel een vereiste. 's-Nachts zie ik voor het eerst de melkweg geloof ik. Na 2 dagen ben ik verder gegaan naar Eighty Mile Beach.

De weg ernaartoe is onverhard maar goed te doen. Eighty Mile Beach heeft een camping net achter de duinen en toegang tot het wel erg lange strand. Het is inmiddels weekend en vrij druk op de camping wat volgens een andere bezoeker komt doordat het weekend is en veel gezinnen uit Port Hedland hier komen om te vissen.

Het lijkt te kloppen want er wordt veel gevist alleen niet echt veel gevangen, tenminste niet waar ik bij ben. Bij zonsondergang verzamelt iedereen zich op het strand of bovenop de duin met een drankje en geniet van de zonsondergang die ook hier weer fantastisch is.

Doordat er nog steeds geen bewolking is zie je lang nadat de zon is ondergegaan ongeveer alle kleuren van de regenboog totdat het na een uur echt donker wordt. Door het weinige overige licht ook heel veel sterren en volgens mij toch echt opnieuw de melkweg gezien.

Na een paar nachten weer vertrokken, nu naar Marble Bar. Onderweg moet ik een paar keer aan de kant voor wat we bij ons bijzonder transport zouden noemen maar zo groot als wat ze hier over de weg vervoeren ......

In Marble Bar werd ooit marmer gevonden wat geen marmer bleek te zijn maar jaspis (nog nooit van gehoord). Het ziet eruit als marmer en vandaar ook de naam. Marble Bar is vooral bekend vanwege het record aantal dagen dat het aaneengesloten niet koeler werd dan 37,8 graden (100 graden Fahrenheit). Het plaatsje zelf stelt niet zo heel erg veel voor en de camping is een beetje vervallen.

Het heeft alleen wel een leuke pub waar ik 's-avonds wat ga drinken en eten. Het blijkt de avond te zijn waarop de kok vrij heeft en daarom hebben ze BBQ-night. Je bestelt je vlees aan de bar en op de binnenplaats staat een grote BBQ waar je die zelf kunt grillen.

Salades zitten in grote koelboxen en behalve mij is er nog een 4-tal mensen die aanschuiven. Het was gezellig in ieder geval en een ongedwongen sfeertje dat mij wel goed beviel.

De volgende ochtend een bezoek gebracht aan Marble Bar Pool en Chinaman Pool, waterpartijen in de rotsen die dus net geen marmer zijn maar er wel mooi uitzien. Het is inmiddels alweer warm geworden en ik besloot om de Marble Bar weer te verlaten en door te rijden naar Port Hedland.

Port Hedland is de belangrijkste haven in Australië voor het transport van ijzererts, zout en lithium. Vooral het transport van ijzererts is erg indrukwekkend. Grote schepen worden hier door slepers door de nauwe toegang geloodst en 24 to 36 uur later vertrekken ze weer volgeladen met ijzererts naar havens over de hele wereld maar vooral China. Ik heb een rondvaart gedaan door de haven met een bootje dat ook de boodschappen voor de bemanning aflevert. Omdat de schepen hier maar zo kort zijn komen veel bemanningsleden niet van het schip af maar ze kunnen online hun eigen dingetjes bestellen die dan door deze boot worden afgeleverd. Dat is wel een imposant gezicht. Vanaf de kade lijken deze schepen al groot maar wanneer je in een klein bootje langszij komt dan zie je pas hoe groot ze echt zijn. Het is een meter of 30 denk ik vanaf de waterlijn tot aan het dek bij de schepen die nog leeg zijn. De boodschappen zitten allemaal in tasjes en die worden of op de "gangway" gezet of met een touw aan boord gehesen.

Ik blijf de komende twee dagen nog in Port Hedland en ga daarna waarschijnlijk naar Karijini National Park en Tom Price. Dat is weer iets meer het binnenland in maar als het goed is kom ik dan na een paar dagen weer terug naar de kust.

Broome

Wed, 12 Oct 2022 05:39:48 GMT

Ik sta hier nu sinds afgelopen donderdag en heb het wel naar mijn zin. Het is een rustige camping direct aan zee en zoals ik al eerder heb verteld met geweldige zonsondergangen. Maar ook de zonsopkomst mag er zijn zoals bovenstaande foto wel laat zien. Ik ben door de warmte steeds vroeg wakker en meestal begint de lucht dan net wat te kleuren. Omdat ik hier al wat langer sta ontmoet ik veel mensen die op een of andere manier allemaal rondtrekken in Australië. Een ouder echtpaar (Lesley en Nardine) die een boerderij hebben in de buurt van Mackay aan de oostkust waar ze suikerriet verbouwen maar ook een familie met 3 jonge kinderen uit Rockhampton die 4 maanden rondtrekken nu het met de school van de kinderen nog kan. Ook een paar gezinnen die een zogeheten lap doen wat zoveel wil zeggen dat ze een rondje Australië doen. Wat ze allemaal gemeen hebben is dat iedereen langzaam aan afzakt naar het zuiden om de regen en het cycloon seizoen voor te zijn. De tijd die de mensen beschikbaar hebben is verschillend maar gemiddeld toch wel wat langer dan de 3 maanden die ik heb.

Maandelijks hebben ze hier 's-avonds wanneer de volle maan opkomt het fenomeen wat ze Staircase to the Moon noemen. Doordat het verschil tussen eb en vloed hier ongeveer 8 meter is valt bij eb een groot deel droog waardoor de maan gespiegeld wordt in het slik wat er overblijft. Eigenlijk een soort Waddenzee maar dan zonder de vaargeulen en de eilanden. Ik heb er nu twee avonden achtereen naar kunnen kijken en het is mooier dan de foto doet vermoeden. Vooral het moment waarop de maan net in zijn geheel boven de horizon uitkomt is erg mooi, de foto doet daar niet echt recht aan.

Ik breng de dagen hier door met veel lezen en langs het strand lopen. Ook ben ik nog naar Cable Beach geweest, de plek waarom Broome misschien nog wel het meest bekend is. Het heeft een groot breed strand waar je met de auto op kunt (ook even gedaan maar niet heel erg bijzonder) en waar je met name bij zonsondergang een ritje kunt maken op een kameel. Ik denk dat die foto's nog wel het meest bekend zijn. Overdag wordt er vooral veel gezwommen en gesurfd en dat is leuk om naar te kijken.

Gisteren ben ik de hele dag op pad geweest richting Cape Leveque. Had ik eerst het plan om daar een paar dagen te blijven, uiteindelijk heb ik er een dagtocht van gemaakt met de camping in Broome als uitvalsbasis.

6 jaar geleden was de 200 kilometer van Broome naar Cape Leveque nog in zijn geheel onverhard, tegenwoordig is het een mooie geasfalteerde weg die het veel makkelijker maakt om er te komen. Ik heb van de mensen hier begrepen dat de camping op Cape Leveque zelf inmiddels door mismanagement al 2 jaar gesloten is en het heeft dus niet veel zin meer om daar nog naar toe te gaan.

Ik heb in plaats daarvan een bezoek gebracht aan Willie Creek en de Willie Creek Pearl Farm waar zuidzeeparels worden gekweekt en geoogst. Daarna door naar Barra Creek en uiteindelijk Quondong Point waar op verschillende plekken aan de kust gekampeerd kan worden. Voor het eerst sinds de Central Arnhem Road de bandenspanning verlaagd omdat de Manari Road er naar toe anders dan de weg naar Cape Leveque niet verhard is.

Op Quondong Point heb ik een mooi plekje uitgezocht en daar de rest van de middag de camper neergezet en genoten van het uitzicht. In principe zou je hier ook kunnen overnachten maar aan het einde van de dag ben ik weer terug in Broome en kijk 's-avonds nog een keertje naar de Staircase to the Moon.

Morgen vertrek ik naar Barn Hill, een plek hier niet ver vandaan waar ik op gewezen werd door iemand die ik in Nhulunbuy ontmoette.

Hij zei dat het daar echt mooi was, ook aan de kust, zoals gezegd niet heel erg ver dus ik kan het morgen rustig aan doen.

Gibb River Road

Fri, 07 Oct 2022 09:38:56 GMT

De Gibb River Road is, ik heb het al eens eerder gezegd, een beetje mijn Nemesis. Twee eerdere pogingen zijn gestrand en deze keer zou het er dan toch van komen. Of toch niet? Vanuit Wyndham is het een kilometer of 60 naar de afslag van de Gibb River Road en de eerste 40 kilometer tot aan de afslag van El Questro zijn gewoon verharde weg geworden. De 15 kilometer naar El Questro zelf is dat niet en ondanks de grader die ik onderweg tegenkom rammelen de vullingen bijna uit de kiezen. Aangekomen bij El Questro blijkt de kloof gesloten vanwege de hitte, het is er inderdaad heel erg warm (40+) en na een kopje koffie besluit ik dan toch maar door te rijden naar de Pentecost River Crossing om te kijken hoe de weg is en of ik er nog zin in heb. De weg tot aan de Pentecost blijkt helemaal geasfalteerd te zijn! De eerste 85 kilometer van de Gibb River Road zijn dus verhard tegenwoordig. Na het oversteken van de Pentecost die zo goed als droog is is het nog een kilometer of 50 naar Home Valley station en tegen de tijd dat ik bij die afslag ben aangekomen ben ik er wel uit. Ik heb de Gibb River Road wel gezien, de conditie van de weg is slecht en de onzekerheid over de begaanbaarheid door de regen doen mij besluiten om te keren en via de Great Northern Highway naar Broome te reizen. Tegen een uur of half 5 's-middags ben ik in Halls Creek. Een heel verschil met de camping in Wyndham, bij binnenkomst wordt mij op het hart gedrukt om steeds alles af te sluiten omdat er erg veel gestolen wordt. De mevrouw bij de receptie die tevens dienst doet als winkeltje blijft het herhalen. Ik krijg gewoon medelijden met haar, ze doet zo haar best maar het wordt er schijnbaar niet beter op. Na een rustige nacht ben ik de volgende ochtend vetrokken naar Broome waar ik de komende paar dagen op de camping aan zee sta. Uitzicht over het water en nog steeds heel mooi weer. Gisteravond was er een kleine markt vlak in de buurt met live muziek en wat te eten en te drinken. Gezellig druk en na het bezoek aan de markt heb ik nog een stukje gelopen over de pier en langs het strand.

De zonsondergangen zijn hier ..... nou ja, mooi. Vandaag uitgerust, veel gelezen en de was gedaan. Tot maandag geen plannen, daarna wil ik naar Cape Leveque op de punt van het schiereiland Dampier. Onderweg er naartoe zijn allemaal strandjes en plekken waar je zou moeten kunnen kamperen.

Wyndham

Fri, 07 Oct 2022 09:05:49 GMT

Vanuit Kununurra ben ik eerst vetrokken naar Wyndham. Ooit ontstaan aan het einde van de 19e eeuw ten behoeve van de goudvelden in Halls Creek, later om vlees te verschepen en tegenwoordig een verlaten stadje met nog geen 1000 inwoners. Ook wel bekend doordat hier 5 rivieren samenkomen in de Golf van Cambridge die weer uitmondt in de de Timor zee. De rivieren Durack, Pentecost, King, Forrest en Ord maken het uitkijkpunt inderdaad indrukwekkend. De beheerder van de camping zegt dat het uitkijkpunt op zijn mooist is bij zonsondergang en rond een uur of 5 ben ik er samen met nog een tiental mensen. Op de foto zie je links de King en helemaal in de verte de Durack en Pentecost uitkomen in de golf, verder naar rechts maar niet op foto zijn dan nog de Forrest en de Ord waarvan de laatste uit Lake Argyle komt en ook door Kununurra stroomt.

De camping is gemoedelijk en heel erg verzorgd. Het terras met bar is zelfbediening, de prijzen staan op de koelkast en het geld graag in de pot doen. Mooi dat er nog plaatsen zijn waar dat nog gewoon kan. Ook de kampkeuken lijkt zo uit een VT-Wonen te komen, allemaal potten en pannen aan een rekje, kookplaten, BBQ en zelfs een broodrooster ontbreekt niet. Graag alles wat je gebruikt weer schoon achterlaten en dat was het wel zo'n beetje. De volgende ochtend is de beheerder bezig met het schoonmaken van het zwembad en het lijkt erop dat ze alles in haar eentje doet. Vanuit Wyndham vertrek ik naar het zuiden, eerst naar El Questro en daarna de Gibb River Road?

Lake Argyle

Fri, 07 Oct 2022 09:05:45 GMT

Lake Argyle is het op een na grootste stuwmeer in Australië en ongeveer zo groot als de halve provincie Utrecht. Ooit bedoeld voor de irrigatie van rijstvelden maar toen al snel bleek dat de ganzen hier de rijstplantjes sneller konden opeten dan de Australiërs ze konden planten zijn ze daar maar weer mee opgehouden. Af en toe werken plannen niet helemaal zoals ze bedoeld zijn kennelijk. Dat geldt ook voor de zogeheten Cane toad, een in Queensland geïmporteerde paddensoort die bedoeld was om het suikerriet te beschermen tegen een tweetal voor suikerriet schadelijke kevers. In 1935 geïmporteerd en inmiddels ook doorgedrongen tot in dit gedeelte van Australië ongeacht hoe hard ze ook proberen hem te bestrijden. Je kunt maar beter niet proberen de natuur naar je hand te zetten.

De camping bij Lake Argyle is mooi en heeft vanuit het zwembad een mooi uitzicht over een klein deel van het stuwmeer. Ik ben hier gedurende het weekend gebleven en heb zondagavond nog de finale wedstrijd gezien van de Nationale Rugby League (NRL). Het hele weekend was het bewolkt en regende het af en toe maar het blijft warm wat het slapen 's-nachts wat moeizaam maakt. Maandagochtend brak de zon weer door, ben ik vetrokken naar Kununurra en sta ik op een camping aan het meer. Er wordt gewaarschuwd voor zoetwater krokodillen en 's-avonds komt er steevast eentje aanzwemmen die de helft van zijn (of haar) onderkaak mist. Dat weerhoudt de mensen er niet van om te gaan zwemmen trouwens.

Vandaag vertrek ik weer en ga naar Wyndham, de plek waar 5 rivieren in de Timor zee uitkomen. Daarna kijken wat de rest van het plan wordt. Ik sprak gisteren met een Australisch echtpaar dat hier naast mij staat op de camping en die wisten te vertellen dat een gedeelte van de Gibb River Road waar ik ook langs kom inmiddels overstroomd is. Nu hoeft dat volgens hen geen ramp te zijn, wanneer het weer een paar dagen droog blijft dan kan dat ook zomaar weer droogvallen. Maar ervaring leert inmiddels dat wat voor Australiërs geen probleem is voor mij wel degelijk een probleem kan zijn. Morgen in Wyndham maar even weer verder kijken. Het heeft geen zin om dat hele stuk van de Gibb River Road te rijden om uiteindelijk tot de ontdekking te komen dat je niet meer verder kunt en dus weer terug moet. Dat is mij tenslotte al twee keer eerder overkomen.

Daly Waters Pub

Sat, 01 Oct 2022 07:53:04 GMT

Sinds de verkiezing van Donald Trump als president van de Verenigde Staten 6 jaar geleden ben ik niet meer zo teleurgesteld geweest tot afgelopen donderdag. De Daly Waters Pub zou een iconische pub zijn met allerlei vreemde verzamelingen van dingen die mensen er hebben achtergelaten zoals flipflops (thongs noemen ze die hier), caps, zonnebrillen, BH's en allerlei verschillende bankbiljetten. Maar eenmaal aangekomen in Daly Waters bleek het allemaal bijzonder teleurstellend. Het plaatje hierboven doet anders vermoeden maar de pub was donker, warm en vies en de verzamelingen hingen er duidelijk al een tijdje. Nu begrijp ik ook wel dat het lastig is om dat helemaal schoon te houden maar dit was wel heel erg vuil allemaal. Het plan was om hier op de campsite te overnachten en dan de volgende dag via de Buchanan Highway de doorsteek te maken naar Timber Creek op weg naar West Australië. Maar buiten rook het overal naar riool en omdat TopSprings aan de Buchanan Highway niet meer haalbaar was die dag heb ik besloten terug te gaan naar Katherine en via de andere kant naar Timber Creek te gaan.

De volgende dag vanuit Katherine vertrokken richting Timber Creek en West Australië. Onderweg gestopt bij het Victoria River roadhouse aan, de naam zegt het al, de Victoria River. Een beetje een verlaten campsite maar dat zie je wel vaker bij roadhouses maar de sfeer binnen maakte alles weer goed. In veel van dit soort gelegenheden zijn ze constant op zoek naar nieuw personeel en de dag ervoor was er net een echtpaar aangenomen die rondtrekken door Australië en hier en daar aan het werk gaan. Ze hadden er nog niet veel kaas van gegeten en toen het er tegen een uur of 7 wat drukker werd met mensen die ook wat wilden eten waren ze de weg helemaal kwijt. De volgende ochtend deden ze ook ontbijt en hij kwam zich nog verontschuldigen voor het feit dat hij (nog) niet zo'n goede kok was.

De volgende ochtend onderweg naar Lake Argyle nog een wandeling gemaakt in het Gregory National Park. Een korte wandeling die langs een pad omhoog ging waar je mooi uitzicht had over de Victoria River en het omliggende landschap. Het is moeilijk te bevatten dat dit vroeger allemaal zee was en dat wat nu bergen en dalen zijn onder water lag. Ik ben inmiddels aangekomen in West Australië bij Lake Argyle maar daarover later meer.

Garanhan (Macassan Beach)

Wed, 28 Sep 2022 01:50:46 GMT

Net ten zuidoosten van Nuhunbuy liggen 3 strandjes, Little Bondi, Turtle en Macssan Beach die worden beheerd door de Dhimurru Aboriginal Corporation. Ze staan op beperkte schaal toerisme toe zodat alle drie nog in redelijk oorspronkelijke staat verkeren. Ik heb op zowel Turtle als Macassan Beach al ver van tevoren een plekje gereserveerd niet wetende dat ik daar uiteindelijk maar beperkt gebruik van zou gaan maken. Hoewel de afstand vanaf Nhulunbuy slechts ongeveer 35 kilometer, is de weg niet zo 'well maintained' als de website wil doen geloven. Ik doe er ruim 2 uur over om bij de afslaan van de eerste (Macassan) te komen en besluit om vast al even een kijkje te nemen bij zowel Little Bondi als Turtle Beach. Een goede keus bleek achteraf. De strandjes zijn allemaal even mooi en afgelegen als Macassan Beach waar ik uiteindelijk mijn camper neerzet voor de nacht. Ik kon nu ook de Fire Pit die ik voorafgaand aan mijn reis had besteld en die keurig in de Camper aanwezig was toen ik hem ophaalde uitproberen. Met de ondergaande zon was het al met al een mooi plaatje. Ik vraag mij alleen wel af dit hele afgezonderde kamperen wel mijn ding is, ik verveel me en eerlijk gezegd verlang ik naar iets meer mensen in de buurt. Ik ben niet voor Robison Crusoe in de wieg gelegd kennelijk. De keuze wordt mij uiteindelijk makkelijk gemaakt.

Gedurende de nacht is er onweer en regent het waardoor ik mij zorgen begin te maken over de weg terug. Zowel de laatste 10 kilometer naar de strandjes maar ook zeker de hele Central Arnhem Road zijn niet verhard en bij voldoende regen is daar waarschijnlijk geen doorkomen meer aan. Wanneer je dan in je eentje bent dan ga je je toch wat zorgen te maken. Omdat het de volgende ochtend nog steeds onweert en vooral ook regent besluit ik mijn spullen te pakken en terug te gaan naar in ieder geval Mainoru Station en als het enigzins mogelijk is naar de verharde weg om zo te voorkomen dat ik de komende paar dagen of weken hier vast kom te zitten. Het eerste stuk was al een behoorlijk avontuur en de buien zijn af en toe zo heftig dat ik bijna geen hand voor de ogen zie. Het is verbazingwekkend en beangstigend om te zien hoe een idyllisch landschap opeens verandert in een woestenij met modderpoelen. Ik bereik gelukkig ongeschonden de Central Arnhem Road en na een kilometer of 50 begint de regen af te nemen en kan ik in de verte weer blauwe luchten zien. Na een enerverende rit van ongeveer 700 kilometer ben ik nu weer terug in Katherine om na te denken over een nieuw plan. Ook hier heeft het vannacht geregend en het lijkt erop dat een deel van de wegen inmiddels al niet meer begaanbaar is, deels door de regen maar deels ook door bosbranden die zijn ontstaan als gevolg van het onweer. Dat laatste had ik mij natuurlijk niet gerealiseerd. Limmen National Park lijkt om die reden geen haalbare kaart meer en zal ik van mijn lijstje moeten strepen.

Morgen denk ik dat ik verder ga richting Daly Waters om van daaruit de doorsteek te maken naar Timber Creek via Top Springs over de Buchanan Highway. Opnieuw een groot stuk onverharde weg en wellicht door de komende regen onbegaanbaar maar we zullen zien.

Vooreerst heb ik hier de spullen weer een beetje geordend, mijn hoofd een beetje leeggemaakt en ga ik morgen vol goede moed weer verder.

Nhulunbuy

Sun, 25 Sep 2022 10:47:53 GMT

Vanuit Katherine vertrokken richting Nhulunbuy en op ⅓ van de afstand ovenacht bij de Mainoru Store. De eerste 120 kilometer gravel road zit er dan op en dan is het nog ongeveer 500 kilometer naar Nhulunbuy. De Mainoru Store, het bijbehorende tankstation en de campsite sluiten om 6 uur 's-avonds en ik ga op tijd slapen. Midden in de nacht komen er nog 3 auto's aan waarvan er een gesleept wordt. Ze kwamen uit de richting van Nhulunbuy en hadden pech gehad maar omdat ze nergens contact konden krijgen zijn ze gesleept tot aan de Mainoru Store. Ik lig er wakker van 's-nachts, de twijfel slaat toe en ik vraag mij af of ik wel verder moet gaan. Dat gaat de rest van de nacht zo door maar 's-ochtends ben ik vroeg wakker, tanks de auto nog een keer vol en vertrek toch vol goede moed maar een beetje zenuwachtig richting Nhulunbuy. Rond 4 uur 's-middags ben ik er, moe maar voldaan. Gravel Roads zijn toch echt anders dan de wegen in Nederland, je kunt eigenlijk nergens harder dan 80, op sommige plekken zelfs niet harder dan 30. De weg heeft op de meeste plekken wat ze hier corrugation noemen, een soort wasbord waarover je rijdt. Wanneer je dan ongeveer 80 rijdt en de bandenspanning hebt verlaagd is het wel te doen maar in de bochten ben je dan net een boot die de neiging heeft om te driften. Op minstens 2 momenten overvalt me dat een beetje, je moet echt heel voorzichtig zijn.

Maar goed ik ben er en sta het weekend op de campsite bij de Walkabout Lodge. Het hele weekend heb ik het rustig aan gedaan en morgen vertel ik richting de Abboriginal campsites, eerst 2 nachten op Macassan Beach en daarna nog 1 nacht op Turtle Beach. Ik hoor van iedereen hier dat het er erg mooi is dus ik ben benieuwd. Het betekent wel dat ik de komende 3 à 4 dagen helemaal geen bereik meer heb, dat zal ook wel even wennen zijn denk ik.

Darwin

Wed, 21 Sep 2022 23:14:18 GMT

Het is begonnen! Afgelopen zaterdag op tijd vertrokken met de trein vanuit Groningen richting Schiphol met het oog op de problemen daar de afgelopen tijd. Ik hoopte nog dat dat op een zaterdag anders zou zijn maar na het inchecken om kwart over 12 toch nog bijna 4 uur in de rij gestaan voordat ik bij de gate aangekomen was. Ik was dus eigenlijk al te laat terwijl ik nog een van de eersten was in het vliegtuig. Eindresultaat was dat we ongeveer 2 uur later vertrokken dan initieel het plan was. Gelukkig kon ik ook mijn aansluiting in Doha halen omdat ook daar het vliegtuig wachtte totdat iedereen er was. Rond een uur of 5 zondagmiddag was ik op Bali en na wat eten en een biertje snel naar bed. Maandagochtend heb ik mij verslapen (ik geef de jetlag maar de schuld) maar gelukkig nog op tijd voor mijn vlucht naar Darwin in die , je raadt het al, vertraging had. Om 6 uur 's-avonds zit ik in het hotel. De volgende ochtend al om 9 uur 's-ochtends naar RedSands om de camper op te halen. Uitgebreide instructie gehad en anderhalf uur later rijd ik in mijn huis voor de komende 11 weken. De rest van de dag staat in het teken van boodschappen, nog wat extra spullen en heb ik 's-middags nog een bezoek gebracht aan Fanny Bay waar je mooi uitzicht hebt op de baai waar Darwin aan ligt en Darwin zelf. Overnachting op het Hidden Valley Holiday Park. De volgende ochtend koffie gedronken bij John en Rosemarie, een ouder echtpaar die ik vanochtend tegen het lijf en waar ik nog een uurtje heb zitten praten over van alles en nog wat. Daarna vertrokken richting Katherine waar ik heb overnacht op het Riverview Tourist Village. Het is erg warm, gisteravond rond 7 uur 's-avonds was het nog 37 graden en de luchtvochtigheid is redelijk hoog. De camper rijdt goed en heeft alles wat ik ervan verwachtte. Ik voel me er al redelijk in thuis alhoewel het slapen nog wel wat wennen is maar dat kan ook liggen aan de warmte en het feit dat ik nog maar langzaam aan het tijdsverschil kan wennen. Ik zit nu lekker in de zon dit stukje te typen en vertrek straks richting Nhulunbuy in Arnhemland. Tot nu toe was het redelijk bekend terrein maar ik heb het gevoel dat het avontuur nu echt gaat beginnen.